The Lifestyle of a Householder Vaishnava

  • English
  • Marathi/मराठी
  • Odia/ଓଡ଼ିଆ
  • Gujarati/ગુજરાતી
  • German/Deutsch
  • French/Français
  • Spanish/Español
  • Portugese/Português

Among both householders and renunciants, one who practices śuddha Kṛṣṇa-bhakti (pure devotion to Krishna) is a true Vaishnava.

A renounced Vaishnava should maintain his life through mādhukarī—begging alms without burdening others.
A householder Vaishnava, however, should maintain himself according to the occupations prescribed in varṇāśrama-dharma.

Those householders who are outside the formal varṇāśrama system should still adopt an honest livelihood according to their individual nature (svabhāva) and natural tendencies (pravṛtti).

Occupations Prescribed in Varṇāśrama-Dharma

Duties of Brāhmaṇas

For householder Brāhmaṇas, six occupations are recommended:

  • Yajana – performing sacrifices
  • Yājana – performing sacrifices for others
  • Adhyayana – studying the scriptures
  • Adhyāpana – teaching the scriptures
  • Dāna – giving charity
  • Pratigraha – accepting charity

Duties of Other Varṇas

  • Kṣatriyas: protection and administration (pālana), warfare (yuddha), and governance
  • Vaiśyas: agriculture, cow protection, and trade
  • Śūdras: service to the other three varṇas

To accept any of these occupations and earn money justly for maintaining one’s life is called dharma.

Two Types of Government Occupations

There are two types of government service:

  1. Those suited for Śūdras
  2. Those suited for Kṣatriyas

Those who regularly attend office and perform administrative duties through study and writing fall under the Kṣatriya category. For them, maintaining life through a fixed government salary is appropriate.

However, secretly collecting extra wealth is theft, and it takes two forms:

  • Drawing more money from the state treasury than one’s fixed salary
  • Accepting bribes in connection with official duties

Sri Chaitanya Mahaprabhu’s Instruction on Bribery

Rājar vartana khāya āra churi kare,
Rājadaṇḍya haya sei śāstrera vicāre.”

“One who eats the king’s provisions but also steals
Deserves punishment according to the scriptures.”

— Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 10

According to Sri Chaitanya Mahaprabhu, bribery is a punishable sin, and those who engage in it are a-Vaishnavas (non-devotees).

Such sinful activities must be immediately abandoned.
A true Vaishnava should remain satisfied with whatever salary he rightfully receives and maintain his livelihood accordingly.

On Wealth and Honest Earnings

Those who legally enjoy property by contracting with the government are entitled to what they rightfully receive. On this matter, the Lord instructed:

Byay na kariyo kabhu rājar mūladhana,
Rājar mūladhana diyā ye kichu labhya haya,
Sei dhana kariyo nānā dharme-karme byaya,
Asad-vyaya na kariyo yāte dui loka jāya.”

“Never spend from the king’s capital.
Whatever is received from the king’s wealth,
Use that wealth only for dharmic purposes.
Do not waste it and lose both this world and the next.”

— Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 9.142–144

Proper and Improper Use of Surplus Wealth

Householders who receive modest salaries and save something after meeting family needs should spend their surplus wealth wisely.

Improper Use (Asad-vyaya)

Unworthy expenditure includes:

  • Māṁsa-bhojana – feasting on meat
  • Watching asat-nāṭaka – immoral dramas or plays
  • Fighting useless lawsuits
  • Giving charity to undeserving persons

All of these constitute misuse of wealth.

Proper Use (Sad-vyaya)

Those who aspire to become servants of Sri Mahaprabhu should engage their surplus wealth in noble ways, such as:

  • Honoring guests
  • Feeding the hungry
  • Providing medicine and treatment for the sick
  • Supporting students in their education
  • Helping the poor clear debts (for marriage or survival)

The Highest Use of Wealth

Above all, the highest and most beneficial expenditure is:

Service to Bhagavān and His devotees

All householder Vaishnavas should contribute a portion of their surplus income toward the daily services and deity worship of Sri Mahaprabhu.

Great souls joyfully engage in this service and will continue to do so.

— Thakur Srila Bhaktivinoda
Published in Sri Gaudiya Patrika, Year 1, Issue 1

गृहस्थ आणि संन्यासी यांच्यात जो शुद्ध कृष्ण-भक्तीचा अभ्यास करतो, तोच खरा वैष्णव आहे.

एका संन्यासी वैष्णवाने मधुकरी मागून आपले जीवन जगले पाहिजे.
तर गृहस्थ वैष्णवांनी वर्णाश्रम-धर्मानुसार सांगितलेल्या व्यवसायांद्वारे आपली उपजीविका चालविली पाहिजे.

जे गृहस्थ वर्णाश्रम व्यवस्थेबाहेर आहेत, त्यांनी आपल्या वैयक्तिक स्वभावानुसार (स्वभाव) आणि नैसर्गिक प्रवृत्तीनुसार (प्रवृत्ती) प्रामाणिक उपजीविका स्वीकारावी.

गृहस्थ ब्राह्मणांचे सहा व्यवसाय

गृहस्थ ब्राह्मणांसाठी खालील सहा व्यवसाय सांगितले आहेत:

  • यजन – यज्ञ करणे
  • याजन – इतरांसाठी यज्ञ करणे
  • अध्ययन – शास्त्रांचा अभ्यास करणे
  • अध्यापन – शास्त्र शिकवणे
  • दान – दानधर्म करणे
  • प्रतिग्रह – दान स्वीकारणे

इतर वर्णांचे कर्तव्य

  • क्षत्रिय: संरक्षण व प्रशासन (पालन), युद्ध व राज्यकारभार
  • वैश्य: कृषी, गो-पालन आणि व्यापार
  • शूद्र: उर्वरित तीन वर्णांची सेवा

यापैकी कोणताही व्यवसाय स्वीकारून योग्य मार्गाने जीवननिर्वाहासाठी पैसा कमावणे यालाच धर्म म्हणतात.

शासकीय नोकरीचे दोन प्रकार

शासकीय नोकरीचे दोन प्रकार आहेत:

  • शूद्रांसाठी योग्य
  • क्षत्रियांसाठी योग्य

जे लोक नियमितपणे कार्यालयात जातात आणि अभ्यास व लेखनाद्वारे प्रशासकीय कर्तव्ये पार पाडतात, ते क्षत्रिय श्रेणीत येतात. अशा व्यक्तींनी शासनाकडून मिळणाऱ्या निश्चित वेतनावर समाधानाने जीवन जगावे.

गुप्तपणे अतिरिक्त संपत्ती गोळा करणे = चोरी

ही चोरी दोन प्रकारे होते:

  • निश्चित वेतनापेक्षा अधिक रक्कम सरकारी खजिन्यातून घेणे
  • अधिकृत कर्तव्याच्या बदल्यात इतरांकडून लाच घेणे

श्री चैतन्य महाप्रभूंचा उपदेश

“राजार वर्तना खाय आर चोरी करे,
राजदण्ड्य हय सेई शास्त्रेर विचारे.”

“जो राजाची कमाई खातो आणि चोरीही करतो,
शास्त्रांच्या विचारानुसार तो राजाच्या शिक्षेस पात्र आहे.”

— चैतन्य चरितामृत, अंत्य-लीला १०

महाप्रभूंच्या मते, लाच घेणे हे शिक्षापात्र पाप आहे, आणि जे असे करतात ते अवैष्णव आहेत.

अशा पापी कृतींचा त्वरित त्याग केला पाहिजे. खऱ्या वैष्णवाने योग्यरित्या मिळणाऱ्या वेतनावर समाधानी राहून आपली उपजीविका चालविली पाहिजे.

उत्पन्न आणि प्रामाणिक कमाई

शासनाशी वैध करार करून जे काही योग्य रितीने मिळते, त्या संपत्तीचा उपभोग घेण्याचा अधिकार आहे. याविषयी प्रभू सांगतात:

“ब्यय ना करियो कभू राजार मूलधन,
राजार मूलधन दिया ये किछु लभ्य हय,
सेई धन करियो नाना धर्मे-कर्मे ब्यय,
असद-व्यय ना करियो याते दुइ लोक जाय.”

“राजाच्या मूळ धनातून कधीही खर्च करू नकोस.
राजाच्या संपत्तीतून जे काही प्राप्त होते,
ती संपत्ती केवळ धार्मिक कार्यांसाठी वापर.
अयोग्य खर्च करू नकोस, अन्यथा हे व पुढचे जगही गमावशील.”

— चैतन्य चरितामृत, अंत्य-लीला ९.१४२–१४४

अतिरिक्त संपत्तीचा योग्य आणि अयोग्य वापर

मर्यादित वेतन असूनही घरखर्चातून काही रक्कम वाचवू शकणाऱ्यांनी ती धार्मिक आणि लाभदायक मार्गाने खर्च करावी.

अयोग्य खर्च (असद-व्यय)

  • मांस-भोजन – मांसाहार करणे
  • असत-नाटक – अनैतिक नाटके, चित्रपट, शो पाहणे
  • निरुपयोगी खटले लढणे
  • अपात्र व्यक्तींना दान देणे

हे सर्व संपत्तीचा गैरवापर आहेत.

योग्य खर्च (सद्-व्यय)

श्री महाप्रभूंचे सेवक होण्याची इच्छा असणाऱ्यांनी अतिरिक्त संपत्तीचा उपयोग पुढीलप्रमाणे करावा:

  • अतिथी सत्कार करणे
  • गरिबांना अन्नदान करणे
  • आजारी व्यक्तींना औषधोपचार पुरवणे
  • विद्यार्थ्यांना शिक्षणासाठी मदत करणे
  • गरिबांना कर्जातून मुक्त होण्यासाठी सहाय्य करणे
    (उदा. लग्न किंवा जीवननिर्वाहासाठी)

सर्वोच्च खर्च

सर्वात महत्त्वाचा आणि सर्वात लाभप्रद खर्च म्हणजे:

भगवान आणि त्यांच्या भक्तांची सेवा

सर्व गृहस्थ वैष्णवांनी आपल्या अतिरिक्त उत्पन्नाचा काही भाग श्री महाप्रभूंच्या दैनिक सेवा आणि अर्चाविग्रह सेवेसाठी दान केला पाहिजे.

महान व्यक्ती आनंदाने या सेवेत सहभागी होत आहेत आणि करत राहतील.

— ठाकूर श्रील भक्तिविनोद
श्री गौडीय पत्रिका, वर्ष १, अंक १ मध्ये प्रकाशित

ଗୃହସ୍ଥ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀ –

ଶ୍ରୀଲ ଭକ୍ତିବିନୋଦ ଠାକୁର

ଗୃହସ୍ଥ ଏବଂ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତି ପାଳନ କରନ୍ତି ସେ ପ୍ରକୃତ ବୈଷ୍ଣବ। ଜଣେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବୈଷ୍ଣବ ମଧୁକରୀ ଭିକ୍ଷା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରିବା ଉଚିତ। ଗୃହସ୍ଥ ବୈଷ୍ଣବ ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ-ଧର୍ମରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜର ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରିବା ଉଚିତ।

ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବାହାରେ ଥିବା ଗୃହସ୍ଥମାନେ ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ୱଭାବ ଏବଂ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସଚ୍ଚୋଟ ଜୀବିକା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଗୃହସ୍ଥ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଛଅଟି ବୃତ୍ତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଇଛି:

  1. ୟଜନ – ଯଜ୍ଞ କରିବା
  1. ୟାଜନ – ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବା
  1. ଅଧ୍ୟୟନ – ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା
  1. ଶିକ୍ଷା – ଶାସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଦେବା
  1. ଦାନ – ଦାନ ଦେବା
  1. ପ୍ରତିଗ୍ରହ – ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା

ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ପ୍ରଶାସନ (ପାଳନ), ଯୁଦ୍ଧ, ଏବଂ ଏପରି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର, କୃଷି, ଗୋ-ରକ୍ଷା ଏବଂ ବାଣିଜ୍ୟ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ବୃତ୍ତି। ଅନ୍ୟ ତିନୋଟି ବର୍ଣ୍ଣର ସେବା କରିବା ହେଉଛି ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ବୃତ୍ତି। ଏହି ବୃତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଭାବରେ ଅର୍ଥ ଉପାର୍ଜନ କରିବାକୁ ଧର୍ମ କୁହାଯାଏ।

ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ସରକାରୀ ବୃତ୍ତି

ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ସରକାରୀ ସେବା ଅଛି:

  • ଗୋଟିଏ ଶୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ 
  • ଅନ୍ୟଟି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ

ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ଲେଖା ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଶାସନିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରନ୍ତି ସେମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବର୍ଗରେ ଆସେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସରକାରଙ୍କଠାରୁ ମିଳୁଥିବା ଦରମାରେ ଜୀବନଯାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଅଧିକ ସମ୍ପତ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ହେଉଛି ଚୋରି, ଏବଂ ଏହାର ଦୁଇଟି ରୂପ ଅଛି:

  1. ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦରମା ଠାରୁ ଅଧିକ ସରକାରୀ କୋଷାଗାରରୁ ଟଙ୍କା ଉଠାଇବା।
  1. ସରକାରୀ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସହିତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଲାଞ୍ଚ ଗ୍ରହଣ କରିବା।

ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ, ଶ୍ରୀ ଚୈତନ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି:

“ରାଜର ବର୍ତ୍ତନ ଖାୟ ଆର ଚୁରି କରେ,

ରାଜଦଣ୍ଡ୍ୟ ହୟ ସେହି ଶାସ୍ତ୍ରେର ବିଚାରେ।“

“ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କ ରୋଜଗାର ଖାଏ ଏବଂ ଚୋରି ମଧ୍ୟ କରେ, ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦଣ୍ଡ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।“

ଚୈତନ୍ୟ ଚରିତାମୃତ, ଅନ୍ତ୍ୟ-ଲୀଳା ୧୦

ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମତରେ, ଏପରି ଲାଞ୍ଚ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଏକ ଦଣ୍ଡନୀୟ ପାପ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏଥିରେ ଲିପ୍ତ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଅ-ବୈଷ୍ଣବ (ଅଣ-ଭକ୍ତ)।

ସେମାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଏପରି ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ବୈଷ୍ଣବ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ଯେଉଁ ଦରମା ପାଆନ୍ତି ସେଥିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିବା ଉଚିତ ଏବଂ ସେହି ଅନୁସାରେ ନିଜର ଜୀବିକା ବଜାୟ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଧନ ଏବଂ ସଚ୍ଚୋଟ ରୋଜଗାର ବିଷୟରେ:

ସରକାରଙ୍କ ସହ ଚୁକ୍ତିନାମା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ପାଇଥିବା ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଉପଭୋଗ କରିବାର ସେମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଅଛି। ଏହା ଉପରେ, ପ୍ରଭୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ:

“ବ୍ୟୟ ନା କରିୟୋ କଭୁ ରାଜର ମୂଳଧନ,

ରାଜର ମୂଳଧନ ଦିଆ ଯେ କିଛି ଲଭ୳ ହୟ,

ସେଇ ଧନ କରିୟୋ ନାନା ଧର୍ମେ-କର୍ମେ ବ୍ୟୟ,

ସଦ-ବ୍ୟୟ ନା କରିୟୋ ୟାତେ ଦୁଇ ଲୋକ ଜାୟ।”

“ମୂଳଧନ କେବେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରନାହିଁ।

ମୂଳଧନରୁ ଯାହା ମିଳେ,

ସେହି ଧନକୁ କେବଳ ଧାର୍ମିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କର।

ଏହାକୁ ଅବିଚାର ଭାବରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରନାହିଁ ଏବଂ ଏହି ଲୋକ ଏବଂ ପରଲୋକ ଉଭୟ ହରାଓ ନାହିଁ।”

ଚୈତନ୍ୟ ଚରିତାମୃତ, ଅନ୍ତ୍ୟ-ଲୀଳା ୯.୧୪୨–୧୪୪

ଅଧିକ ଧନର ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଅନୁପଯୁକ୍ତ ବ୍ୟବହାର

ଯେଉଁମାନେ ସାଧାରଣ ଦରମା ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ପରିବାରର ଖର୍ଚ୍ଚ ପରେ କିଛି ଅଂଶ ସଞ୍ଚୟ କରିପାରନ୍ତି ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିକ ଧନକୁ ଧାର୍ମିକ ଏବଂ ଲାଭଦାୟକ ଉପାୟରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଅନୁପଯୁକ୍ତ କିମ୍ବା ଅସଦ୍-ବ୍ୟୟ (ଅଯୋଗ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚ) ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ:

  • ମାମାଂସ-ଭୋଜନ – ମାଂସ ଭୋଜନ
  • ଅସତ୍-ନାଟକ ଦେଖିବା – ଅନୈତିକ ନାଟକ କିମ୍ବା ନାଟକ (ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର, ଶୋ, ଇତ୍ୟାଦି)
  • ଅଯଥା ମକଦ୍ଦମା ଲଢ଼ିବା
  • ଅଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା

ଏଗୁଡ଼ିକ ଅପବ୍ୟବହାରର ଏକ ପ୍ରକାର।

ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବକ ହେବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିକ ଧନ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ବରଂ ସଦ-ବ୍ୟୟ ରେ ଲିପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍:

  • ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା
  • କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା
  • ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଔଷଧ ଏବଂ ଚିକିତ୍ସା ଯୋଗାଇବା
  • ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଠପଢ଼ାରେ ସହାୟତା କରିବା
  • ଗରିବଙ୍କୁ ଋଣ ପରିଶୋଧ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା (ଯଥା ବିବାହ କିମ୍ବା ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ)

ସର୍ବାଧିକ, ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଲାଭଦାୟକ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି:

ଭଗବାନ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସେବା।

ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଶ୍ରୀ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୈନନ୍ଦିନ ସେବା ଏବଂ ବିଗ୍ରହ ପୂଜା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଅତିରିକ୍ତ ଆୟର ଏକ ଅଂଶ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ଜାରି ରଖିବେ।

– ଠାକୁର ଶ୍ରୀଲ ଭକ୍ତିବିନୋଦ

ଶ୍ରୀ ଗୌଡ଼ୀୟ ପତ୍ରିକା, ବର୍ଷ ୧, ସଂଖ୍ୟା ୧ ରେ ପ୍ରକାଶିତ

એક ગૃહસ્થ વૈષ્ણવની જીવનશૈલી – શ્રીલ ભક્તિવિનોદ ઠાકુર

ગૃહસ્થ અને સંન્યાસીઓમાંથી, જે શુદ્ધ કૃષ્ણ-ભક્તિનો અભ્યાસ કરે છે, તે જ સાચો વૈષ્ણવ છે. એક સંન્યાસી વૈષ્ણવે ‘મધુકરી’ માંગીને પોતાનું જીવન જીવવું જોઈએ. ગૃહસ્થ વૈષ્ણવોએ વર્ણાશ્રમ-ધર્મ અનુસાર નિર્ધારિત વ્યવસાય મુજબ પોતાનું જીવન જીવવું જોઈએ.

વર્ણાશ્રમ વ્યવસ્થાની બહારના ગૃહસ્થોએ પોતાના વ્યક્તિગત સ્વભાવ અને કુદરતી વૃત્તિ અનુસાર પ્રામાણિક જીવનનિર્વાહ અપનાવવો જોઈએ.

ગૃહસ્થ બ્રાહ્મણો માટે છ વ્યવસાય સૂચવવામાં આવ્યા છે:

  • યજન – યજ્ઞ કરવો
  • યાજન – અન્ય માટે યજ્ઞ કરવો
  • અધ્યયન – શાસ્ત્રોનો અભ્યાસ કરવો
  • અધ્યાપન – શાસ્ત્રો શીખવવા
  • દાન – દાન કરવું
  • પ્રતિગ્રહ – દાન સ્વીકારવું

રક્ષણ અને પ્રશાસન (પાલન), યુદ્ધ અને આવા કાર્યો ક્ષત્રિયોના છે. કૃષિ, ગાયનું રક્ષણ અને વેપાર એ વૈશ્યોના વ્યવસાય છે. અન્ય ત્રણ વર્ણોની સેવા કરવી એ શૂદ્રોનો વ્યવસાય છે. આમાંથી કોઈપણ વ્યવસાય અપનાવીને જીવન જીવવા માટે યોગ્ય રીતે પૈસા કમાવવાને ધર્મ કહેવાય છે.

સરકારી નોકરીના બે પ્રકાર સરકારી નોકરીના બે પ્રકાર છે:

  • એક શૂદ્રો માટે યોગ્ય
  • બીજો ક્ષત્રિયો માટે યોગ્ય

જે લોકો નિયમિતપણે ઓફિસ જાય છે અને અભ્યાસ અને લેખન દ્વારા વહીવટી ફરજો બજાવે છે, તેઓ ક્ષત્રિય શ્રેણીમાં આવે છે. તેમના માટે સરકાર દ્વારા આપવામાં આવતા પગાર પર જીવન જીવવું યોગ્ય છે. ગુપ્ત રીતે વધારાની સંપત્તિ એકઠી કરવી એ ચોરી છે, અને તેના બે સ્વરૂપો છે:

  • નિશ્ચિત પગાર કરતાં વધુ પૈસા સરકારી તિજોરીમાંથી ઉપાડવા.
  • પોતાની સત્તાવાર ફરજોના સંબંધમાં અન્ય લોકો પાસેથી લાંચ લેવી.

આ બાબતમાં, શ્રી ચૈતન્ય મહાપ્રભુએ નિર્દેશ આપ્યો છે:

 “રાજાર વર્તના ખાય આર ચોરી કરે, 

રાજદંડ્ય હય સેઈ શાસ્ત્રેર વિચારે.”

 “જે રાજાની કમાણી ખાય છે અને ચોરી પણ કરે છે, શાસ્ત્રોના વિચાર અનુસાર તે રાજાની સજાને પાત્ર છે.” ચૈતન્ય ચરિતામૃત, અંત્ય-લીલા ૧૦

મહાપ્રભુના મતે, આવી લાંચ લેવી એ સજાપાત્ર પાપ છે અને જેઓ તેમાં જોડાય છે તેઓ અ-વૈષ્ણવ (ભક્ત નથી) છે.

તેમણે આવા પાપમય કાર્યોનો તાત્કાલિક ત્યાગ કરવો જોઈએ. એક સાચા વૈષ્ણવે તેને યોગ્ય રીતે મળતા પગારથી સંતુષ્ટ રહીને પોતાનું જીવનનિર્વાહ ચલાવવું જોઈએ.

સંપત્તિ અને પ્રામાણિક કમાણી

જેઓ સરકાર સાથે કરાર કરીને કાયદેસર રીતે જે યોગ્ય છે તે સંપત્તિનો ઉપભોગ કરે છે, તેમને તેનો અધિકાર છે. આના પર પ્રભુએ નિર્દેશ આપ્યો: 

“બ્યય ના કરિયો કભૂ રાજાર મૂળધન, 

રાજાર મૂળધન દિયા યે કિછુ લભ્ય હય, 

સેઈ ધન કરિયો નાના ધર્મે-કર્મે બ્યય,

અસદ-વ્યય ના કરિયો યાતે દુઈ લોક જાય.”

“રાજાના મૂળ ધનમાંથી ક્યારેય ખર્ચ ન કરો. રાજાની સંપત્તિમાંથી જે કંઈ પ્રાપ્ત થાય, તે સંપત્તિનો ઉપયોગ માત્ર ધાર્મિક કાર્યો માટે કરો. અયોગ્ય ખર્ચ ન કરો, જેથી આ દુનિયા અને પરલોક બંને ગુમાવો.” ચૈતન્ય ચરિતામૃત, અંત્ય-લીલા ૯.૧૪૨–૧૪૪

વધારાની સંપત્તિનો યોગ્ય અને અયોગ્ય ઉપયોગ

જેમને મર્યાદિત પગાર મળે છે અને ઘરખર્ચ પછી થોડી રકમ બચાવવામાં સફળ થાય છે, તેમણે પોતાની વધારાની સંપત્તિ ધાર્મિક અને લાભદાયી રીતે ખર્ચ કરવી જોઈએ.

**અયોગ્ય અથવા અસદ-વ્યય (અયોગ્ય ખર્ચ)**માં આનો સમાવેશ થાય છે:

  • માંસ-ભોજન – માંસાહાર કરવો
  • અસત-નાટક – અનૈતિક નાટક અથવા નાટકો જોવા (ચલચિત્રો, શો વગેરે)
  • નિરુપયોગી મુકદ્દમા લડવા
  • અપાત્ર વ્યક્તિઓને દાન આપવું

આ બધા દુરુપયોગના પ્રકારો છે.

જેઓ શ્રી મહાપ્રભુના સેવક બનવાની ઈચ્છા રાખે છે, તેમણે પોતાની વધારાની સંપત્તિનો બગાડ ન કરવો જોઈએ, પરંતુ તેનો સદ-વ્યય (ઉમદા ખર્ચ) કરવો જોઈએ:

  • અતિથિ સત્કાર કરવો
  • ગરીબોને અન્નદાન કરવું
  • વિદ્યાર્થીઓને તેમના શિક્ષણમાં મદદ કરવી
  • ગરીબોને દેવામાંથી મુક્તિ મેળવવામાં મદદ કરવી (દા.ત. લગ્ન અથવા જીવનનિર્વાહ માટે)

સૌથી મહત્ત્વનો અને સૌથી લાભદાયી ખર્ચ છે:

ભગવાન અને તેમના ભક્તોની સેવા.

તમામ ગૃહસ્થ વૈષ્ણવોએ પોતાની વધારાની આવકનો કેટલોક ભાગ શ્રી મહાપ્રભુની દૈનિક સેવા અને અર્ચાવિગ્રહ સેવામાં દાન કરવો જોઈએ.

મહાન વ્યક્તિઓ આનંદપૂર્વક આ કાર્યમાં ભાગ લઈ રહ્યા છે અને લેતા રહેશે.

ઠાકુર શ્રીલ ભક્તિવિનોદ
શ્રી ગૌડીય પત્રિકા, વર્ષ ૧, અંક ૧ માં પ્રકાશિત

Der Lebensstil eines Vaishnava-Haushälters – Srila Bhaktivinoda Thakur

Unter den Haushältern und Entsagenden ist derjenige, der shuddha Krishna-bhakti praktiziert, ein wahrer Vaishnava. Ein entsagender Vaishnava sollte seinen Lebensunterhalt durch madhukari, das Betteln um Almosen, bestreiten. Vaishnavas, die einen Haushalt führen, sollten ihren Lebensunterhalt gemäß den im varnashrama-dharma vorgeschriebenen Berufen bestreiten.

Diejenigen Haushälter, die außerhalb des Varnashrama-Systems stehen, sollten entsprechend ihrer individuellen Natur (svabhava) und ihren natürlichen Neigungen (pravritti) einen ehrlichen Lebensunterhalt annehmen.

Für brahmanas, die einen Haushalt führen, werden sechs Berufe empfohlen:

  1. Yajana – Opfer darbringen
  2. Yājana – Opfer für andere darbringen
  3. Adhyayana – die Schriften studieren
  4. Adhyāpana – die Schriften lehren
  5. Dāna – Almosen geben
  6. Pratigraha – Almosen annehmen

Schutz und Verwaltung (pālana), Kriegsführung (yuddha) und ähnliche Aufgaben gehören zu den Pflichten der Kshatriyas. Landwirtschaft, Kuhschutz und Handel sind die Berufe der Vaishyas. Den anderen drei Varnas zu dienen, ist die Aufgabe der Shudras. Eine dieser Tätigkeiten anzunehmen und auf gerechte Weise Geld zu verdienen, um sein Leben zu erhalten, wird als Dharma bezeichnet.

Zwei Arten von staatlichen Berufen

Es gibt zwei Arten von staatlichen Berufen:

  1. Die eine ist für Shudras geeignet
  1. Die andere ist für Kshatriyas geeignet

Diejenigen, die regelmäßig im Büro anwesend sind und durch Studium und Schreiben Verwaltungsaufgaben wahrnehmen, fallen unter die Kategorie der Kshatriyas. Für sie ist es angemessen, ihren Lebensunterhalt mit dem vom Staat gezahlten Gehalt zu bestreiten. Das heimliche Anhäufen von zusätzlichem Reichtum ist Diebstahl, und es gibt zwei Formen davon:

  1. Mehr Geld aus der Staatskasse zu entnehmen als das festgelegte Gehalt
  1. Bestechungsgelder von anderen im Zusammenhang mit den eigenen Amtspflichten anzunehmen

Zu diesem Thema hat Sri Chaitanya Mahaprabhu Folgendes gesagt:

“Rājar vartana khāya āra churi kare,
 Rājadaṇḍya haya sei śāstrera vicāre.”

“One who eats the king’s provisions but also steals,
 Deserves punishment according to the scriptures.”

 Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 10

Laut Mahaprabhu ist solche Bestechung eine strafbare Sünde, und diejenigen, die sich daran beteiligen, sind a-Vaishnavas (Nicht-Anhänger).

Sie müssen solche sündhaften Aktivitäten sofort aufgeben. Ein wahrer Vaishnava sollte mit dem Gehalt, das er rechtmäßig erhält, zufrieden sein und seinen Lebensunterhalt entsprechend bestreiten.

Über Reichtum und ehrliche Einkünfte

Diejenigen, die durch Verträge mit der Regierung rechtmäßig Eigentum genießen, haben Anspruch auf das, was ihnen zusteht. Dazu hat der Herr Folgendes gesagt:

“Byay na kariyo kabhu rājar mūladhana,
 Rājar mūladhana diyā ye kichu labhya haya,
 Sei dhana kariyo nānā dharme-karme byaya,
 Asad-vyaya na kariyo yāte dui loka jāya.”

“Never spend from the king’s capital.
 Whatever is received from the king’s wealth,
 Use that wealth for dharmic purposes alone.
 Don’t spend it unwisely and lose both this world and the next.”

 Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 9.142–144

Die richtige und falsche Verwendung von überschüssigem Vermögen

Diejenigen, die ein bescheidenes Gehalt beziehen und nach Abzug der Haushaltsausgaben einen Teil davon sparen können, sollten ihr überschüssiges Vermögen auf gerechte und nützliche Weise ausgeben.

Unangemessene oder asad-vyaya (unwürdige Ausgaben) umfassen:

  • Māmāṅsa-bhojana – Fleischessen
  • Asat-nāṭaka ansehen – unmoralische Dramen oder Theaterstücke
  • Sinnlose Gerichtsverfahren führen
  • Spenden an unwürdige Personen

All dies sind Formen des Missbrauchs.

Diejenigen, die danach streben, Diener Sri Mahaprabhus zu werden, sollten ihr überschüssiges Geld nicht verschwenden, sondern stattdessen sad-vyaya (edle Ausgaben) tätigen:

  • Gäste ehren
  • Hungrige speisen
  • Kranken Medizin und Behandlung zukommen lassen
  • Studenten in ihrem Studium unterstützen
  • Armen helfen, ihre Schulden zu begleichen (z. B. für die Hochzeit oder zum Überleben)

Vor allem ist die höchste und nützlichste Ausgabe:

Der Dienst an Bhagavan und Seinen Anhängern.

Alle Vaishnavas, die ein Familienleben führen, sollten einen Teil ihres überschüssigen Einkommens für den täglichen Dienst und die Verehrung der Gottheit Sri Mahaprabhu spenden.

Große Seelen üben diese Tätigkeit mit Freude aus und werden dies auch weiterhin tun.

– Thakur Srila Bhaktivinoda

Veröffentlicht in Sri Gaudiya Patrika, Jahrgang 1, Ausgabe 1

Le mode de vie d’un vaishnava chef de famille 

article de Srila Bhaktivinoda Thakur

Parmi les chefs de famille et les renonçants, celui qui pratique la shuddha Krishna-bhakti est un véritable vaishnava. Un vaishnava renonçant doit subvenir à ses besoins en mendiant (madhukari). Les vaishnavas chefs de famille doivent subvenir à leurs besoins conformément aux occupations prescrites dans le varnashrama-dharma.

Les chefs de famille qui ne font pas partie du système varnashrama doivent adopter un mode de vie honnête, conforme à leur nature individuelle (svabhava) et à leurs tendances naturelles (pravritti).

Six occupations sont recommandées aux brahmanas chefs de famille :

Yajana – accomplir des sacrifices

Yājana – accomplir des sacrifices pour les autres

Adhyayana – étudier les Écritures

Adhyāpana – enseigner les Écritures

Dāna – faire des dons

Pratigraha – accepter des dons

La protection et l’administration (pālana), la guerre (yuddha) et autres devoirs incombent aux kshatriyas. L’agriculture, la protection des vaches et le commerce sont les professions des vaishyas. Servir les trois autres varnas est la profession des shudras. Accepter l’une de ces occupations et gagner honnêtement sa vie pour subvenir à ses besoins s’appelle le dharma.

Deux types d’occupations gouvernementales:

Il existe deux types de services gouvernementaux.

L’un convient aux shudras

L’autre convient aux kshatriyas

Ceux qui se rendent régulièrement au bureau et accomplissent des tâches administratives par le biais d’études et d’écrits appartiennent à la catégorie des kshatriyas. Pour eux, il est approprié de subvenir à leurs besoins grâce au salaire versé par le gouvernement. Accumuler secrètement des richesses supplémentaires est du vol et il  existe deux formes de vol :

Retirer plus d’argent du trésor public que le salaire fixé

Accepter des pots-de-vin de la part d’autres personnes en profitant de ses fonctions officielles

À ce sujet, Sri Chaitanya Mahaprabhu a donné les instructions suivantes :

« Rājar vartana khāya āra churi kare,

 Rājadaṇḍya haya sei śāstrera vicāre. »

« Celui qui mange les provisions du roi mais vole également, mérite d’être puni selon les Écritures. »

 Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 10

Selon Mahaprabhu, accepter un pot-de-vin est un péché punissable et ceux qui s’y livrent sont des a-vaishnavas (non-dévots).

Ils doivent immédiatement abandonner ces activités pécheresses. Un vrai vaishnava doit se contenter du salaire qu’il reçoit de façon légitime et subvenir à ses besoins en conséquence.

À propos de la richesse et des gains honnêtes:

Ceux qui jouissent légalement de biens en vertu d’un contrat avec le gouvernement ont droit à ce qu’ils reçoivent légitimement.

 À ce sujet, le Seigneur a donné l’instruction suivante:

« Byay na kariyo kabhu rājar mūladhana,

 Rājar mūladhana diyā ye kichu labhya haya,

 Sei dhana kariyo nānā dharme-karme byaya,

 Asad-vyaya na kariyo yāte dui loka jāya. »

« Ne dépensez jamais le capital du roi. Tout ce qui provient des biens du roi, 

utilisez-le uniquement à des fins dharmiques.

 Ne le dépensez pas imprudemment et ne perdez pas ce monde et l’autre. »

 Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 9.142–144

Utilisations appropriées et inappropriées de la richesse excédentaire:

Ceux qui reçoivent un salaire modeste et parviennent à en économiser une partie après avoir payé leurs dépenses ménagères devraient dépenser leur surplus de richesse de manière juste et bénéfique.

Les dépenses inappropriées ou asad-vyaya (dépenses indignes) comprennent :

Māmāṅsa-bhojana – se régaler de viande

Regarder des asat-nāṭaka – des pièces de théâtre ou des drames immoraux

S’engager dans des procès inutiles

Faire des dons à des personnes qui ne le méritent pas

Toutes ces dépenses constituent des formes d’abus.

Ceux qui aspirent à devenir les serviteurs de Sri Mahaprabhu ne doivent pas gaspiller leur surplus d’argent, mais plutôt s’engager dans des dépenses nobles (sad-vyaya) :

Honorer des invités

Nourrir les affamés

Fournir des médicaments et des soins aux malades

Soutenir les étudiants dans leurs études

Aider les pauvres à rembourser leurs dettes (par exemple pour se marier ou survivre)

Mais par-dessus tout, la dépense la plus noble et la plus bénéfique est :.

Le service à Bhagavan et à ses dévots.

Tous les vaishnavas chefs de famille devraient consacrer une partie de leurs revenus excédentaires aux services quotidiens et au culte de Sri Mahaprabhu.

Les grandes âmes s’adonnent à cette activité avec joie et continueront à le faire.

 Srila Bhaktivinoda Thakur 

 Publié dans le Sri Gaudiya Patrika, 1ère année, numéro 1

El Estilo de Vida de un Grihastha Vaishnava – Srila Bhaktivinoda Thakur

Entre los jefes de familia y los renunciantes, aquel que practica śuddha Krishna-bhakti es un verdadero Vaishnava.

Un Vaishnava renunciante debe mantener su vida mediante madhukari, mendigando limosnas.

Los Vaishnavas jefes de familia deben mantenerse según las ocupaciones prescritas en el varnashrama-dharma.

Aquellos jefes de familia que están fuera del sistema del varnashrama deben adoptar un medio de vida honesto, de acuerdo con su naturaleza individual (svabhava) y sus tendencias naturales (pravritti).

Para los brahmanas jefes de familia, se recomiendan seis ocupaciones:

  • Yajana – realizar sacrificios.
  • Yājana – realizar sacrificios para otros.
  • Adhyayana – estudiar las escrituras.
  • Adhyāpana – enseñar las escrituras.
  • Dāna – dar en caridad.
  • Pratigraha – aceptar caridad.

La protección y la administración (pālana), la guerra (yuddha) y deberes similares pertenecen a los kshatriyas.
La agricultura, la protección de las vacas y el comercio son profesiones de los vaishyas.
Servir a las otras tres varnas es la ocupación de los shudras.

Aceptar cualquiera de estas ocupaciones y ganar dinero justamente para preservar la vida se llama dharma.

Dos Tipos de Ocupaciones en el Gobierno

Hay dos tipos de servicio gubernamental:

  1. Uno propio de los shudras.
  2. Otro propio de los kshatriyas.

Quienes asisten regularmente a la oficina y llevan a cabo deberes administrativos a través del estudio y la redacción pertenecen a la categoría de kshatriyas.
Para ellos, mantener su vida con el salario otorgado por el gobierno es apropiado.

Acumular en secreto riqueza extra es robo, y esto se presenta de dos formas:

  • Recibir del tesoro estatal más dinero del salario fijado.
  • Aceptar sobornos de otros en relación con las funciones oficiales.

Sobre este asunto, Sri Chaitanya Mahaprabhu ha instruido:

“Rājar vartana khāya āra churi kare,
 Rājadaṇḍya haya sei śāstrera vicāre.”

 “Aquel que come de las provisiones del rey pero también roba,
merece castigo según el juicio de las escrituras.”

 (Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 10)

Según Mahaprabhu, tal soborno es un pecado que merece castigo, y quienes lo cometen son a-Vaishnavas (no devotos).
Deben abandonar de inmediato tales actividades pecaminosas.
Un verdadero Vaishnava debe permanecer satisfecho con el salario que recibe legítimamente y mantener su vida de acuerdo con ello.

Sobre la Riqueza y las Ganancias Honestas

Aquellos que disfrutan legalmente de propiedades mediante contrato con el gobierno tienen derecho a lo que legítimamente reciben.
Sobre esto, el Señor instruyó:

“Byay na kariyo kabhu rājar mūladhana,
 Rājar mūladhana diyā ye kichu labhya haya,
 Sei dhana kariyo nānā dharme-karme byaya,
 Asad-vyaya na kariyo yāte dui loka jāya.”


 “Nunca gastes del capital del rey. Lo que se reciba de la riqueza del rey, úsalo solo para propósitos dhármicos.
No lo gastes de forma indebida, para no perder este mundo y el siguiente.”


 (Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 9.142–144)

Uso Correcto e Incorrecto de la Riqueza Sobrante

Quienes reciben salarios modestos y logran ahorrar una parte después de los gastos del hogar deben gastar su excedente de forma recta y beneficiosa.

El uso incorrecto, o asad-vyaya (gasto indigno), incluye:

  • Māmāṅsa-bhojana – banquetes de carne.
  • Ver asat-nāṭaka – Ver obras inmorales o juegos.
  • Litigar en pleitos inútiles.
  • Dar caridad a personas indignas.

Todas estas son formas de malgasto.

Quienes aspiran a convertirse en sirvientes de Sri Mahaprabhu no deben desperdiciar su dinero sobrante, sino emplearlo en sad-vyaya (gasto noble):

  • Honrar a los invitados.
  • Alimentar a los hambrientos.
  • Proporcionar medicina y tratamiento a los enfermos.
  • Apoyar a estudiantes en sus estudios.
  • Ayudar a los pobres a saldar deudas (por ejemplo, para matrimonio o subsistencia).

Por encima de todo, el gasto más elevado y beneficioso es:

El servicio a Bhagavān y a Sus devotos.

Todos los Vaishnavas jefes de familia deben destinar una parte de sus ingresos sobrantes a los servicios diarios y la adoración de la Deidad de Sri Mahaprabhu.
Las almas grandes realizan esta actividad con alegría y así continuarán haciéndolo.

— Thakur Srila Bhaktivinoda

 Publicado en Sri Gaudiya Patrika, Año 1

O Estilo de Vida de um Vaishnava Chefe de Família – 

Srila Bhaktivinoda Thakur

Entre chefes de família e renunciantes, aquele que pratica shuddha Krishna-bhakti é um verdadeiro Vaishnava. Um Vaishnava renunciado deve sustentar sua vida por meio da esmola madhukari. Vaishnavas chefes de família devem se manter de acordo com as ocupações prescritas no varnashrama-dharma.

Os chefes de família que estão fora do sistema varnashrama devem adotar um modo de vida honesto, de acordo com sua natureza individual (svabhava) e tendências naturais (pravritti).

Para os Brahmanas chefes de família, seis ocupações são recomendadas:

  1. Yajana – realizar sacrifícios
  1. Yājana – realizar sacrifícios para os outros
  1.  Adhyayana – estudar as escrituras

      4.    Adhyāpana – ensinar as escrituras

      5.    Dāna – fazer caridade

      6.    Pratigraha – aceitar caridade

Proteção e administração (pālana), guerra (yuddha) e tais deveres pertencem aos Kshatriyas. Agricultura, proteção às vacas e comércio são as profissões dos Vaishyas. Servir os outros três varnas é a ocupação dos Shudras. Aceitar qualquer uma dessas ocupações e ganhar dinheiro de forma justa para preservar a vida é chamado de dharma.

Os Dois Tipos de Ocupações Governamentais

Existem dois tipos de serviço governamental:

  • Um adequado para Shudras
  • O outro adequado para Kshatriyas

Aqueles que comparecem regularmente a cargos públicos e desempenham funções administrativas por meio do estudo e da escrita se enquadram na categoria Kshatriya. Para eles, sustentar suas vidas com o salário dado pelo governo é apropriado. Acumular riqueza extra secretamente é roubo, e há duas formas disso:

  1. Sacar mais dinheiro do tesouro do Estado do que o salário fixo
  1. Aceitar subornos de terceiros em conexão com seus deveres oficiais

Sobre este assunto, Sri Chaitanya Mahaprabhu instruiu:

“Rājar vartana khāya āra churi kare,

Rājadaṇḍya haya sei śāstrera vicāre.”

“Aquele que come as provisões do rei, mas também rouba, merece punição de acordo com as escrituras.”

Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 10

De acordo com Mahaprabhu, tal suborno é um pecado passível de punição, e aqueles que o praticam são a-Vaishnavas (não devotos).

Eles devem abandonar imediatamente tais atividades pecaminosas. Um verdadeiro Vaishnava deve permanecer satisfeito com qualquer salário que recebe por direito para manter seu sustento.

Sobre Riqueza e Ganhos Honestos

É lícito desfrutar de propriedades por meio de contratos firmados legalmente com o governo. Sobre isso, o Senhor instruiu:

“Byay na kariyo kabhu rājar mūladhana,

Rājar mūladhana diyā ye kichu labhya haya,

Sei dhana kariyo nānā dharme-karme byaya,

Asad-vyaya na kariyo yāte dui loka jāya.”

“Nunca gaste da capital do rei.

Tudo o que for recebido da riqueza do rei,

Use essa riqueza apenas para propósitos dhármicos.

Não a gaste imprudentemente e perca este mundo e o próximo.”

Chaitanya Charitāmṛta, Antya-līlā 9.142–144

O Uso Adequado e Inadequado do Excedente de Riqueza

Aqueles que recebem salários modestos e conseguem poupar uma parte após as despesas domésticas devem gastar seu excedente de forma justa e benéfica.

Despesas impróprias ou asad-vyaya (indignas) incluem:

  • Māmāṅsa-bhojana – banquetear-se com carne
  • Assistir a asat-nāṭaka – drama ou peças imorais
  • Lutar contra ações judiciais inúteis
  • Fazer caridade a pessoas indignas

Todas essas são formas de abuso.

Aqueles que aspiram a se tornar servos de Sri Mahaprabhu não devem desperdiçar seu dinheiro excedente, mas sim se envolver em sad-vyaya (despesas nobres):

  • Honrar convidados
  • Alimentar os famintos
  • Fornecer remédios e tratamento para os doentes
  • Apoiar os estudantes em seus estudos
  • Ajudar os pobres a quitar dívidas (por exemplo, para casamento ou sobrevivência)

Acima de tudo, a despesa mais elevada e benéfica é:

Servir Bhagavan e Seus devotos.

Todos os Vaishnavas chefes de família devem contribuir com uma parte de sua renda excedente para os serviços diários e a adoração às deidades de Sri Mahaprabhu.

Grandes almas estão se engajando nessa atividade com alegria e continuarão a fazê-lo.

– Thakur Srila Bhaktivinoda

Publicado em Sri Gaudiya Patrika, Ano 1, Edição 1